Kuzey Anadolu fayının bir özelliği var. Bu fay, depremleri doğudan batıya taşıyor. Bir deprem oluyor, o noktanın batısı bir sonraki deprem için hedef haline geliyor; bu kadar açık.
Bir noktada oluyor, yıkımı veriyor hasarı, ötesinde kalan bölge bir dahaki deprem bölgesi. Buna deprem göçü denir. Kuzey Anadolu deprem fayı 1939’da Erzincan’ı 7.4 ile yerle bir etti, 40 bin kişi hayatını kaybetti. Ondan sonra batıya doğru göç etti. Niksar, Erbaa, Tokat, Reşadiye, Adapazarı, Gölcük derken Marmara’da durdu. 1939’dan 1999’a kadar 7’nin üzerinde depremle kıra kıra devam etti. -Hepsi bekleniyor muydu yani?
"EN AZ 7.2 BÜYÜKLÜĞÜNDE" -Marmara’da deprem olacak... Kocaman bir “Evet”. Üstelik 1999 depremleri Marmara’daki fayları tetikledi. İki artı iki dört. 250 yılda gerilecekken o kabuk, o depremler sayesinde çatırdıyor, yani her an deprem olabilir. Süre kısaldı. Üstüne basılan bir yayı düşünün. Marmara altındaki kabuk basınçta duruyor, boşalacak ki rahatlayacak. En az 7.2 şiddetinde bir kırılmadan bahsediyorum. -Ne yapar İstanbul’a? Çok büyük hasar verir. İkinci Boğaz köprüsünden doğu-batı yönünde bir çizgi çiz. Üstünde kalan alanlar yani Sarıyer- Tarabya-Rumelihisarı ve muadili yerler, beklediğimiz Marmara depremini 1999 depremi gibi hisseder. Tabii çürük binalardan bahsetmiyorum bile. -Yani korkunç... Evet, çok yoğun hisseder. Diğer bölgelere gelince, yani o çizginin altındaki alanlar, 1999 depremini hissettiklerinden kat kat kat daha fazla hisseder, daha açık konuşmaya gerek var mı? -Ya tsunami? Olacak. Aslında her büyük depremden sonra Marmara’da muhakkak olmuştur. Deprem olunca denizaltı heyelanları olur ve hacim değişikliğiyle birlikte bu sefer tsunami başlar. Olası depremde en az 10 metrelik dalgalar oluşur.